Tour de France: Etappe 4 Villemontais – Crozes-Hermitage

Tour de France: Etappe 4 Villemontais – Crozes-Hermitage

Elke week nemen we je mee op een nieuwe episode van onze Tour de France. Het concept is steeds hetzelfde: we gaan op zoek naar nieuwe producenten, nieuwe verhalen en vooral: drie winnaars in Parijs op het einde van onze Tour. Er zijn in totaal drie truien te verdienen. De witte trui voor beste nieuwkomer. De gele trui voor de beste wijn die we tijdens onze reis mochten degusteren en de bollestrui voor de hoogst gelegen wijngaarden.

Vorige week konden jullie al ontdekken dat we een nieuwe bolletjestrui hadden. La Chapelle bij Domaine des Pothiers ligt op een duizelingwekkende hoogte van 560!m en is hiermee de tweede hoogste wijngaard in Frankrijk. Nooit gedacht dat we in de Loire al een beresterke kandidaat zouden treffen voor winst aan de eindmeet.

Maar niks verloren en alles kan nog gebeuren. Zeker als we een bezoek brengen aan de mythische wijngaarden van Hermitage. Als klein kind al, toen we de Route du Soleil afreden op weg naar de Provence vond ik die steile hellingen indrukwekkend. Hoe maak je daar toch in godsnaam wijn vroeg ik me toen al af.

Etappe 4: Domaine Fayolle

Ik kon niet wachten om terug die mythische flanken tegemoet te rijden en onderweg lieten we alles nog even bezinken van ons bezoek bij Domaine des Pothiers. De fantastische landschappen, de sappige en toch complexe stijl van Gamay en de passie waarmee hij zowel over zijn wijngaarden als zijn project met die typische rundveerassen spreekt. We voelen ons met de zon vol in het aangezicht al eventjes als God in Frankrijk.

Het is iets voor zeven uur als we aankomen. We bevinden ons op het het moment dat we deze reis maken nog steeds in de periode van de avondklok en dus was het laatste stukje toch nog een beetje stressen. Maar eens aangekomen valt dit helemaal weg en neemt het vakantiegevoel dat we meenamen uit de Loire alleen maar toe.



Laurent Fayolle en Céline
namen het domein over in 2002. Het is de derde generatie wijnbouwers hier en al in 1959 was grootvader Jules één van de eerste die wijn bottelde onder zijn eigen naam hier in Hermitage. In totaal bezitten ze 13ha, waarvan de overgrote meerderheid gelegen zijn op de steile flanken tussen de mooiste cru’s.

Qua wijnbouw heb je een grote stijlbreuk tussen de percelen op de vlakte en deze op de steile flanken. Enerzijds, vind je op de vlakte vaak oude gobelet, een typische snoeivorm die je vaak ziet in het Zuiden om wijnen te produceren met power, kracht en stevige tannines. Nadeel is wel dat de pluk altijd handmatig dient te gebeuren en dat je lagere rendementen zal hebben. Maar wie zei ook weer: ‘Elk nadeel heb se voordeel‘?

Ga je de flanken op dan merk je ineens een enorm temperatuurverschil. Dit is het land van de Mistral. De alom gevreesde en gekende valwind die uit het Noorden komt geblazen en soms verwoestend kan uithalen. Maar een zegen voor de wijnmaker, want net door die continue wind heb je minder kans op ziektes en schimmels in de wijngaard. De eventuele vochtigheid zal altijd droog geblazen worden. Nadeel hier is dat een gobelet de kans niet zou krijgen om hier volwassen te worden. En dus maken ze gebruik van ‘palissage’: het inbinden van de wijnstok rond een paal zodat de wind geen kans krijgt om de groei van de wijnstok te domineren. Qua bodem heb je op beide type percelen te maken met graniet en gneis. Twee bodemstructuren die garant staan voor frissere en koelere impressies. Het verschil zit hem vooral in de toplaag waarbij we in de vallei eerder ‘galets roulés’ zullen aantreffen. Dit zijn de typische ronde keien zoals in Châteauneuf-du-Pape. Op de hogere percelen ligt een kleine laag zandsteen. Ideaal om de wijn nog een extra dimensie en breedte te kunnen verschaffen.

Truidragers

Alle elementen zijn aanwezig om grote wijnen te maken, maar een grote wijn wordt ook deels in de kelder gemaakt. En ook hier zie je dat alles tot in de puntjes is verzorgd. Net zoals deze middag bij Domaine des Pothiers is alles opgebouwd zodat de vinificatie met de hulp van de gravitatie kan verlopen, met als doel een wijn te maken die zo min mogelijk gebruuskeerd zal zijn. Het komt alleen de sappigheid en drinkbaarheid ten goede.

We zagen enkele moderne snufjes zoals een inox staaf die ze gebruiken om de temperatuur te controleren binnen de eiken vaten. Indien gewenst kunnen ze dus bijsturen zodat de gisting op een gecontroleerde manier zal gebeuren. De dominante druif voor de rode wijnen in deze regio is Syrah. Het is zeker een feit dat deze druif in sommige regio’s of in de handen van een brutus weleens (te) alcoholrijk, te plomp en te hevig zal smaken. Dus liever een artiest zoals Laurent die er een heel delicaat iets weet van te maken.

Als klein kind zat ik op de achterbank al te kijken naar die mythische flanken van de Hermitage. Ik dacht destijds dat het wel reuzen waren die hier woonden en werkten. Nu weet ik beter, het zijn de grootste gelukzakken ter wereld die er elke dag mogen vertoeven.

Joery de lille


We starten de degustatie met de witte wijn. Hier in deze regio heb je eigenlijk keuze tussen verschillende druiven, al zweren ze in Condrieu bij één druif: Viognier. Laurent en Cécile kiezen er bewust voor om deze enkele te gebruiken in hun basiswijn. Een zeer frisse en fruitige versie die je later op het jaar zal terugvinden in ons gamma. Maar we komen pas echt onder stoom als we zien wat hij doet met de minder gekende druiven in deze regio. Voor de twee andere witte wijnen gebruikt hij Roussanne en Marsanne. Van die laatste druif maakt hij ook een monocépage en dit is onze favoriete witte cuvée: St-Peray ‘Montis’.
St-Peray is een piepklein gehucht maar het microklimaat hier is waanzinnig. De twee percelen zijn samen slechts 0,5ha groot en bestaan uit pure graniet en kalksteen. De spanning en mooie florale aroma’s zijn zo fijn geïntegreerd. De wijn is vettig en stevig maar aan de andere kant toch zo fris en mooi in balans. Wauw!



Dat het grote werk dan nog moest beginnen had ik niet durven voorspellen. Laurent zou een goede trainer zijn want hij is nu al een meestertacticus. We waren nog maar goed en wel opgewarmd en we wagen ons al aan een reeks Crozes-Hermitage om u tegen te zeggen, allen met verschillende percelen en stijlen, maar stuk voor stuk wijnen met materie en diepgang. Zo mooi hoe de kruidigheid van de druif hand in hand gaat met de rijpe, versmolten tannines en de mooie subtiele houtintegratie. Onze favorieten zijn ‘Sens’ en vooral de ‘Les Pontaix’. Deze laatste is een perceel op kalksteen en klei. Wat een beauty, en de beste jaren heeft deze wijn zeker nog voor de boeg…

Ondertussen krijgen we ook de kans om onze innerlijke mens aan te sterken en mogen we genieten van een heerlijke Côte à l’Os: perfect rood gebakken en de geursensatie is iets waarvan ik tijdens dit schrijven nog steeds het water van in de mond krijg. En tijdens heel dit gebeuren rukte Laurent nog meer flessen aan. Stuk voor stuk werden ze grootser en beter, en werd het aan tafel stiller en stiller. Het was een opbouw naar een apotheose, de climax tot nu toe tijdens onze reis. Met open mond keken we naar elkaar toen we Hermitage ‘Les Dionnières’ mochten proeven. De meestertacticus had gewonnen, en wij gaven ons dan ook zonder tegenslag over. De fles was leeg.

Meet the winemaker: Laurent Fayolle

Een column is pas een column waardig als je er een wekelijks gebeuren van maakt. En dus kijken wij net als jou reikhalzend uit naar alweer een nieuwe episode van ‘Meet the Winemaker’. Deze week laten we Laurent Fayolle aan de beurt. Niet de man van duizend woorden, wel van duizend dromen.



Gerelateerde posts