Tour de France: Etappe 7 Luberon – Canet

Tour de France: Etappe 7 Luberon – Canet

Week na week gaan we op zoek naar de mooiste wijnen langs onze route. We zoeken naar de hoogst gelegen wijngaarden, de nieuwste ontdekkingen en de wijn die ons tijdens deze reis kippenvel bezorgt. We staan zelfs regelmatig perplex want er zijn nu eenmaal plaatsen, ontmoetingen en degustaties die je emoties bezorgen en ontroeren. Dat laatste kan zeker gezegd worden over onze volgende stop: Domaine de la Dourbie in Canet.


Etappe 7: Luberon – Canet

We mochten ons al opmaken voor enkele serieuze verrassingen tijdens deze Tour de France. Wie had dan ook gedacht dat we de hoogste wijngaarden zouden vinden in de Loire? Terwijl we nu toch bezig zijn aan het echte klimmerswerk. Vorige week passeerden we al de mythische Ventoux en de Col de la Madeleine, nu rijden we stilaan naar het zuidelijkste punt van deze reis en tevens ook onze meest geliefkoosde wijnregio: de Languedoc. Wij houden van deze regio om zoveel redenen: de ongelofelijke diversiteit aan terroirs, want je kan in januari op de besneeuwde toppen van de Limoux skieën of tijdens de zomer op het strand van Montpellier vertoeven, alsook de typische ‘galets roulés’ in Béziers of het indrukwekkende Massif de La Clape met zijn witte krijtrotsen en diepe ravijnen. Geen regio in de wereld kan zo’n diversiteit aan bodems tentoonstellen dan hier.
Neem daarbovenop nog eens de vrij soepele wetgevingen als het gaat over druiven, snoeiwijze en vinificatie en je krijgt een heus scala aan wijntypes, blends en soorten wijn van het hoogste niveau. Oké, je zal hier jammer genoeg ook al snel massaproductie aantreffen, maar als je op zoek gaat naar de verborgen parels zal je meer dan rijkelijk beloond worden. De hartelijkheid en warme inborst van de lokale bevolking, de prachtige landschappen en de pure plaatselijke gastronomie zijn bonuspunten waardoor we hier heel vaak en graag terug komen.

De tocht op weg naar dit domein is dan ook een echte plezierrit recht door de Camargue met de Middellandse Zee steeds in het zicht op onze linkerzijde. De zon begroet ons met de breedste glimlach en ik voel mij volledig in mijn sas. Onderweg nog even een korte pitstop in Montpellier voor een stevige koffie en croissant en de weg naar de volgende bestemming ligt open. Het dorpje waar we moeten arriveren heet Canet, een klein gehucht tussen Béziers en Montpellier, op zo’n 20km van de Middellandse Zee. Bij aankomst voelen we ons echte rocksterren want een hele groep mensen staan ons enthousiast op te wachten en zijn hevig aan het zwaaien naar ons gezelschap. Wat een machtig gevoel, één voor één stellen ze zichzelf voor: technisch directeur, keldermeester, chef oenoloog, de tuinman, de boekhoudster. Je voelt direct dat dit een zeer hecht team is, een familie waar iedereen dezelfde filosofie en passie deelt. Dit domein heeft dan ook enkele turbulente jaren achter de rug, meer daarover straks maar de ambities en gedrevenheid om van dit domein een absolute ster te maken spat van deze gezichten.

Het is Laurent Graell, de directeur van het domein, die ons meeneemt op een tocht naar één van de wijngaarden die hij ons absoluut wil laten zien. Deze percelen liggen in de vallei van Rouveyrolles, en hier bezitten ze in totaal 12ha. Voor de kenners van deze regio, één van de meest beroemde percelen waar de duurste wijnen van de streek worden gemaakt: de Syrah Léone van Domaine Peyre Rose vind je hier. Een icoon in de biodynamie en altijd één van de voortrekkers in dit gebied. De wijngaard van Dourbie in deze beroemde vallei omvat 50 tot 80 jaar oude stokken met voornamelijk Cinsault, Grenache Gris, Roussanne en wat Mourvèdre. Dit perceel kreeg van collega wijnbouwers al spottend de naam ‘Mala Coste’. Wat zoveel betekent als ‘slechte kant’. Dit is te wijten aan de Noord-West oriëntatie van het perceel, destijds een weinig overwogen keuze. De druiven zouden niet rijp genoeg worden, te weinig alcohol en te weinig power bezitten. Gelukkig maar voor ons was er toen al een visionair die besefte dat het net die speciale omstandigheden waren die van dit perceel één va de mooiste maken in de hele regio: 12ha, volledig omringd door bossen, gelegen tussen 300-400m met een zacht briesje dat af en toe komt opzetten en qua bodem een perfecte mix tussen klei en kalksteen. Een lokale imker beheert hier vlak naast 5ha waar hij de fauna en flora weelderig laat tieren. Verder staan er struikgewassen vol tijm, lavendel en laurier her en der verspreid rondom de wijngaarden. Een zelden geziene symbiose tussen natuur en mens waarbij het hele ecosysteem dus perfect in balans ligt.

Ons beroep gaat over mensen, over cultuur, over beleving en emotie. Na al die jaren in dit vak heb ik zoveel vrienden gemaakt: de vele reizen en bezoeken aan kelders.

Bernard Devriendt, Vitis Vin



We bevinden ons op in een beton gegoten plateau met in het midden een olijfboom. Deze is aangeplant boven de assen van de eigenaar die helaas drie jaar terug is overleden, veel te vroeg, nog vol goede ideeën en nog zoveel plannen met dit domein. Het totale plaatje, de visie, het team, de omgeving en serene stilte met slechts af en toe een verdwaalde vogel die zijn noten fluit, het ontroert ons zo hard. Het mooiste aan ons beroep is wellicht dat we geen zaken doen met een computer of onderhandelen over een wagen of een stofzuiger. Ondertussen ken je hun partners, ooit begon de samenwerking met de papa en zag je de zoon spelen met de tractor toen die zelf nog amper twaalf was. Dit moment komt even binnen, maar de hulde aan de man die dit hele project startte is indrukwekkend, en de weg die ze nog willen afleggen is ontzettend impressionant.

Truidragers

Ik wil zien hoe ze het aanpakken in de kelders en hoe ze ervoor zorgen dat de prachtige druiven die ze van de percelen halen de beste behandeling krijgen die ze verdienen. Ook in de kelders ligt het er ongelofelijk precies en netjes bij. Investeren doen ze in allerhande verschillende vaten, amfora’s, conische foeders voor een zachtere en subtielere houtimpressie en terracotta amfora’s om de sappigheid en het fruit beter in de verf te zetten. Deze gloednieuwe en hypermoderne installatie biedt de wijnbouwer een uitgebreid arsenaal aan opties bij de vinificatie. Tijdens de wandeling kom ik ook te weten dat dit domein een award heeft gekregen als één van de beste domeinen in Frankrijk qua oenotorisme. Je kan er met een tablet in de hand, of gewoon via je eigen smartphone tussen de verschillende wijngaarden wandelen en je wordt meegezogen in een virtuele trip over biodynamie, de typische druiven en het biotoop rondom. Kortom, een prachtige beleving!

We vervoegen ons terug bij de groep en ondertussen is iedereen druk in de weer. De tafel wordt gedekt, de BBQ wordt aangestoken met oude wijnstokken en de flessen worden ontkurkt. Beginnen doen we met de Oscar-reeks. Een witte rode en rosé versie die doen wat ze moeten doen: verfrissen, gemaakt om complexloos van te genieten en te delen met vrienden en familie, wijnen die geen lang verhaal nodig hebben, maar waar je wel elke keer van kan genieten. Vooral de witte Oscar, gemaakt van de lokale Terret druif is er voor mij eentje die er uit springt. Vorig jaar was dit al een uitstekend glas wijn dat ik thuis regelmatig mocht degusteren, maar dit jaar doet hij het nog een tikje beter, echt een geweldig glas wijn! Al heel deze reis worden we verwend met de beste keukens, directe toegang tot de wijnkelder en mogen we de mooiste parels proeven, maar vandaag hebben we nog het geluk dat de groep groot genoeg is om veel verschillende flessen te kunnen proeven.

We wagen ons aan de befaamde Mala Coste. De witte is een blend van Grenache en Roussanne. We hebben de eer om ook enkele oude flessen te mogen proeven, maar zoals het een goed georganiseerde verticale degustatie betaamt starten we met de jongste jaargangen. De 2018 is fris, knapperig, een tikje bitter en zal nog mooier samensmelten in de toekomst. De 2016 toont direct al waarom deze wijnen zo mooi verouderen en hier zie je nog eens wat een goede jaargang doet met een wijn. Het fruit, de zuren en houtintegratie, ze proeven mooi als één geheel op de tong. Een echte verrijking en ze tillen zowel de geitenkaas als de gamba die ik er bij mocht proeven naar een hoger niveau. De mooiste druiven van de fameuze wijngaarden in de vallei bewaren ze om een Grande Cuvée van te maken. Deze bestaat uit 90% Grenache Gris en 10% Grenache Blanc. Die eerste is een minder voorkomende variëteit, hij is nu eenmaal ook gevoeliger aan ziektes en schimmel dan zijn Grenache Blanc collega. Maar als je doet wat je moet doen krijg je er zoveel meer voor terug. Het is een druif die zoveel karakter en expressie bezit. Jammer dat je ze zo zelden aantreft, maar deze versie verdwijnt alvast in mijn kelder!



Wat een degustatie tot nog toe en dan moesten de kleppers nog komen! Bring them on! Wij zijn er volledig klaar voor! De Mala Coste was vorig jaar al de belangrijkste troefkaart die werd uitgespeeld tijdens de eerste kennismaking. Vanaf het eerste moment was het een match tussen de stijl van dit wijnhuis en het type wijn waar we steeds naar op zoek zijn. De 2016 jaargang was een perfecte mix tussen kruidigheid, fruit en spanning. De gekende zuiderse blend van GSM (Grenache, Syrah en Mourvèdre), aangevuld met Cinsault. Het hele proces om de fles klaar te stomen duurt minimum 36 maanden, waarvan minimum 12 op grote foeders van 5.000l. En alweer voelen we ons bevoorrecht als we de kans krijgen om verschillende jaargangen te proeven. De 2018 is een fruitbom, een explosie van kracht en zon gebundeld met de finesse van zwart bosfruit en peper, heerlijk, maar een tikje te jong. Het is bij de 2015 dat we met zijn allen weer een kippenvelmoment beleven. Deze fles bezit alles en zo veel meer. Elke minuut verandert de geur van fris, jong en speels naar complex, pittig en gerookt. De zuren en tannines zijn zo perfect afgewerkt in het geheel dat ze niet opvallen, maar zeker en vast niet ontbreken. Elke slok brengt een geweldig mooi geheel. De avond loopt verder en nog drie keer zal ondergetekende smeken om nog wat flessen van deze parels te mogen kopen. De aanhouder wint, en wie dit aandachtig leest, zal hopelijk nog op tijd en bij de gelukkigen zijn om wat flessen te kunnen reserveren. Het spreekwoord is zo oud of zelfs ouder dan de bomen die deze fabelachtige wijngaarden omringen, maar het voelt echt zo: ik voel me als God in Frankrijk, en met de laatste zonnestralen op onze rug schenk ik mijn glas nog eens vol. Ik twijfel zeer lang welke trui ik hier kan uitdelen, elke wijn is zo mooi en goed gemaakt. Maar dat zijn onze huidige truidragers ook. Misschien is het wel een leuk idee om dit domein, zeker rekening houdend met het familiale karakter en de spirit die er hangt, een aparte prijs te geven. De prijs voor het beste team, het ploegenklassement, is bij deze ten volle verdiend voor Domaine de la Dourbie!

Meet the Winemaker

Zoals elke week leggen we de wijnmakers op de spreekwoordelijke rooster voor een interview vol boeiende wijnvragen. Laurent is een filosoof, globetrotter, maar vooral gepassioneerd door wijn en alles wat met gastronomie te maken heeft. Ontdek hier wat hij te vertellen heeft…

Gerelateerde posts